Oefeningen Stap 3

Metafoor: de Helikopterview
Iedereen bekijkt de wereld vanuit zijn eigen gezichtspunt. Je zou jezelf kunnen vergelijken met een videocamera, die zowel je binnenwereld (gedachten, gevoelens & lichamelijke ervaringen ) als de buitenwereld filmt. Het nadeel van dit gezichtspunt, is dat we onszelf als persoon niet kunnen zien functioneren: je kunt als camera namelijk niet jezelf filmen (zoals je ook niet met je fotocamera, een foto kan maken van diezelfde camera). Dit gezichtspunt zorgt ervoor dat we heel druk bezig blijven met alles wat er in, en rondom ons gebeurt ( en we hier onszelf snel in kunnen verliezen).

We zouden dus graag een alternatief perspectief kunnen innemen; we willen onszelf van een afstandje kunnen bekijken om zo niet zo snel verstrikt te raken in onze eigen ervaringen en de prikkels van onze omgeving. Je wilt jezelf als het ware als een nieuwshelikopter van een afstandje kunnen observeren; zien wat jijzelf als persoon aan het doen bent en wat je allemaal bezig houd. Je kan in deze positie bijvoorbeeld opmerken. Dat het erg vol is in je hoofd, je druk in de weer bent en je geen pauzes neemt. Dit zal heel moeilijk te zien zijn vanuit je eigen gezichtspunt(je kunt dan jezelf niet bezig zien zijn). terwijl je dit tijdens de helikopterview wel direct zal opvallen.

Oefening: Maskerade.
Het kan soms behoorlijk eng zijn om onszelf te laten zien aan de buitenwereld; zeker op de momenten dat we ons kwetsbaar voelen. We proberen ons dan vaak te verstoppen achter een masker, een camouflage, of een harnas. Op de korte termijn kan ons dit even vooruit helpen, echter op de lange termijn kan dit ook tegen ons gaan werken. Het kan zo’n gewoonte worden, dat we het zelf niet meer doorhebben. Daarom dat we in deze oefening weer even bewust gaan stilstaan bij je eigen maskers, camouflage en harnassen. Beantwoordt voor uzelf de volgende vragen:
– Welk masker, camouflage of harnas draag jij wel eens?
– Wat levert dit je op?
– Wat heeft je dit gekost?
– Wil je hiermee doorgaan?

Oefening: Wie ben jij?
Als ik je nu zou vragen om jezelf eens te beschrijven, zou je ongetwijfeld een aantal eigenschappen en kwaliteiten van jezelf kunnen opnoemen. Dit is wie jij bent. Maar is dat wel zo? Wij mensen zijn sociale wezens, wij staan niet los van onze omgeving. En deze omgeving bepaalt voor een groot deel hoe wij ons gedragen; hoe wij zijn. Dit heet, in die bepaalde relatie. In een andere relatie zul je merken dat je weer anders bent. Je ziet dus, dat wie jij bent heel afhankelijk is van de sociale relatie waarin jij je bevindt. Het is dan ook waardevol om eens stil te staan bij je eigen sociale netwerk; hoe ben jij in de verschillende relaties? Probeer per contact, met drie woorden te  beschrijven hoe je daar bent (rollen en eigenschappen).
Je ziet waarschijnlijk dat het antwoord op de vraag “wie ben jij”, per sociale relatie behoorlijk kan verschillen. Er is echter één constante in dit verhaal; het vertrekpunt. Dat is de IK BEN in het midden. En die IK, kan allerlei rollen invullen.

Metafoor & Oefening: De Buschauffeur
Stel je voor dat je de bestuurder bent van een bus. De plekken waar je met de bus naartoe wilt rijden, staan symbool voor je waarden, doelen en dromen. Naast je in de bus zit je grootste angst, bijvoorbeeld de angst om te falen, om afgewezen te worden, of de angst voor een paniekaanval. Wat is jouw grootste angst? Wie zit er naast jou in de bus? Hoe ziet die angst er precies uit? En het blijft niet bij die ene angst. Achter je zitten nog een paar andere passagiers, die zich bemoeien met de keuzes die je probeert te maken. Al deze passagiers staan symbool voor de gedachten in je hoofd. De één roept dat je toch vooral niet te hard moet rijden, dat je voorzichtig moet zijn, enzovoort. Weer een ander roept dat je linksaf moet, terwijl je eigenlijk liever rechtsaf zou slaan (bijvoorbeeld: hij zegt dat je beter veilig in je huidige baan kunt blijven, in plaats van dat je doet wat je eigenlijk wilt: een andere baan zoeken). Al die mensen in de bus bemoeien zich overal mee en wat je ook doet, nooit is iedereen tevreden. Is dit herkenbaar als je kijkt naar de stemmen in je hoofd? Is er een angst die altijd naast je zit op je weg, en zijn er allerlei stemmen die van alles roepen?

Wat als je naar iedereen zou luisteren? Wat als je linksaf en rechtsaf zou gaan, rechtdoor en achteruit, hard en zacht? Je zou waarschijnlijk verward stil blijven staan met je bus. Is dit vergelijkbaar met de verlamming die je soms in je hoofd ervaart? De moraal van dit verhaal is: jij bent de bestuurder. Er is maar één stuur in de bus en dat heb jij in handen. Wat de passagiers vooral doen, is heel hard roepen. Zelfs je grootste angst bepaalt niet welke richting jij op gaat. Dit gebeurt alleen als je denkt dat die angst de bestuurder is. Toch is dit niet zo. Als je bereid bent om je grootste angst naast je en de andere passagiers achter je te laten schreeuwen en mopperen, dan kun je vervolgens zelf je eigen richting bepalen.

 

Copyright 2014 Jansen, G., & Batink, T. || Time to ACT! Uitgeverij Thema || www.timetoact.nl

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close